• നെല്ലൻ ജോയി, മുംബൈ ::::

“കർമ്മണ്യേവാധികാരസ്തേ മാ ഫലേഷു കദാചന…”

“കർമ്മം ചെയ്യുക; ഫലത്തിൽ അവകാശബോധം പുലർത്തരുത്¹ “എന്ന ഗീതാവാക്യം കേവലം ഒരു ആത്മീയ ഉപദേശം മാത്രമല്ല. മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധിയായ ‘ഞാൻ എന്തിനാണ് ജീവിക്കുന്നത്?’ എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള കൃഷ്ണന്റെ താത്വിക മറുപടിയാണ്!!

ഫലത്തെ മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കി ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ പരാജയത്തിൽ തകർന്നുപോകുകയും, വിജയത്തിൽ അഹങ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കൃഷ്ണൻ പഠിപ്പിക്കുന്നത് അതിനപ്പുറത്തുള്ള ഒരു ജീവിതദർശനമാണ് “കർമ്മത്തിൽ പൂർണ്ണത, മനസ്സിൽ സമത്വം, ഫലത്തിൽ അനാസക്തി”!!.

കൃഷ്ണാവതാരത്തിന്റെ രഹസ്യം ഇവിടെ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ദൈവം മനുഷ്യനായി അവതരിക്കുന്നു എന്നത് ഒരു അത്ഭുതകഥ മാത്രമല്ല; ധർമ്മം തകർന്നുപോകുമ്പോൾ ധർമ്മത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനത്തിനായി മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ തന്നെ സത്യത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു താത്വിക സങ്കല്പമാണ് അവതാരം.

കൃഷ്ണൻ രാജാവായി മാത്രം വന്നില്ല, യോദ്ധാവായി മാത്രം വന്നില്ല, ഗുരുവായി മാത്രം നിന്നില്ല. ബാലനായും, സുഹൃത്തായും, പ്രണയിയായും, സാരഥിയായും, നയതന്ത്രജ്ഞനായും, ഗുരുവായും അദ്ദേഹം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ അനവധി തലങ്ങളെ സ്പർശിച്ചു.!!

അതുകൊണ്ടാണ് കൃഷ്ണനെ മനസ്സിലാക്കുക എന്നത് ഒരു മതകഥ മനസ്സിലാക്കുക എന്നതിൽ ഒതുങ്ങാത്തത്. അത് മനുഷ്യനെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമമാണ്.

ഭാഗവതത്തിലെ കൃഷ്ണൻ അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗീതയിലെ കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനല്ല; മറിച്ച് അതേ പരമസത്യത്തിന്റെ മറ്റൊരു അനുഭവരൂപമാണ്.

ഗീതയിൽ കൃഷ്ണൻ അർജുനനോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ജ്ഞാനവും കർമ്മവും യോഗവും ധർമ്മവും മുന്നിൽ വരുന്നു.

ഭാഗവതത്തിൽ കൃഷ്ണൻ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിവരുന്നു. അവിടെ തർക്കത്തേക്കാൾ പ്രാധാന്യം അനുഭവത്തിനാണ്; ജ്ഞാനത്തേക്കാൾ ഭക്തിക്ക്; അധികാരത്തേക്കാൾ ആത്മസമർപ്പണത്തിന്.

ഗോകുലത്തിലെ കൃഷ്ണൻ അതുകൊണ്ട് ഒരു ബാലലീലയുടെ മാത്രം പ്രതീകമല്ല. വെണ്ണ മോഷ്ടിക്കുന്ന ബാലകൃഷ്ണന്റെ കഥയ്ക്കപ്പുറം, മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അടിഞ്ഞുകൂടിയ അഹങ്കാരത്തിന്റെ പാളികൾ മോഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്ന ദൈവിക സങ്കല്പത്തെയും കാണാം.

മുരളി ശൂന്യമായതിനാലാണ് സംഗീതം ഉണ്ടാകുന്നത്. അതുപോലെ തന്നെ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് സ്വയം ശൂന്യമാകുന്ന ഹൃദയത്തിലാണ് ദൈവികതയുടെ സംഗീതം നിറയുന്നത്.

കൃഷ്ണസങ്കല്പത്തിലെ ഏറ്റവും ഗഹനമായ ഭാഗങ്ങളിലൊന്നാണ് പ്രണയം.

രാധയും കൃഷ്ണനും എന്നത് കേവലം ഒരു പ്രണയകഥയായി വായിച്ചാൽ അതിന്റെ താത്വിക ആഴം നഷ്ടപ്പെടും. രാധാകൃഷ്ണ സങ്കല്പം മനുഷ്യാത്മാവും പരമാത്മാവും തമ്മിലുള്ള ആകർഷണത്തിന്റെ പ്രതീകമായി വായിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അവിടെ പ്രണയം സ്വന്തമാക്കലല്ല; സമർപ്പിക്കലാണ്. അവകാശമല്ല; അനുഭവമാണ്. ഒരുമിച്ചു നിൽക്കുന്നതിനെക്കാൾ ഒരാളിൽ മറ്റൊരാൾ പൂർണ്ണമായി ലയിക്കുന്ന അവസ്ഥയാണ് ആ പ്രണയത്തിന്റെ തത്ത്വം.

അതുകൊണ്ടാണ് കൃഷ്ണഭക്തിയിൽ വിരഹത്തിനും ഇത്ര വലിയ സ്ഥാനമുള്ളത്.

സാന്നിധ്യത്തിൽ ദൈവത്തെ കാണുന്നത് എളുപ്പമാണ്. അഭാവത്തിലും സാന്നിധ്യം അനുഭവിക്കുക എന്നതാണ് വിരഹത്തിന്റെ ആത്മീയത. കൃഷ്ണൻ അകലുമ്പോൾ രാധയുടെ ഹൃദയത്തിൽ കൃഷ്ണൻ കൂടുതൽ സാന്നിധ്യമാകുന്നു. മനുഷ്യജീവിതത്തിലും ചില അഭാവങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്. നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ വേദന ചിലപ്പോൾ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഭക്തി എന്നത് കണ്ണടച്ച് എല്ലാം ദൈവത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കുക എന്നതല്ല. ഭക്തി എന്നത് സ്വന്തം അഹങ്കാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ധൈര്യമാണ്. “ഞാൻ” എന്ന കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്ന് “നീ” എന്ന അനുഭവത്തിലേക്ക് മനുഷ്യൻ മാറുന്ന നിമിഷമാണ് ഭക്തിയുടെ ആരംഭം.

അധർമ്മം നിറഞ്ഞ ഒരു ലോകത്തിൽ കൃഷ്ണഭക്തിയെ വെറും ആചാരങ്ങളിലും ആഘോഷങ്ങളിലും പുറംപ്രകടനങ്ങളിലും ഒതുക്കിനിർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നവർക്കും കൃഷ്ണൻ എന്നെന്നും ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നുണ്ട്. കൃഷ്ണനെ ആരാധിക്കുക എന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് ഉച്ചരിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല; അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവെച്ച ധർമ്മബോധത്തെയും ന്യായബോധത്തെയും കർമ്മദർശനത്തെയും ജീവിതത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളുക എന്നതാണ്.

അതിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ഉദാഹരണം കുരുക്ഷേത്രത്തിലാണ്!!

സ്വന്തം ബന്ധുക്കളും ഗുരുക്കന്മാരും സുഹൃത്തുക്കളും എതിർവശത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ അർജുനൻ ആയുധം താഴെവയ്ക്കുന്നു. ബന്ധത്തിന്റെ പേരിൽ കടമയിൽ നിന്ന് പിന്മാറാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അർജുനനോട് കൃഷ്ണൻ പറയുന്നത് വികാരത്തിന് കീഴടങ്ങാനല്ല. ബന്ധുക്കൾ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു എന്ന കാരണത്താൽ അധർമ്മത്തെ അംഗീകരിക്കാനും കൃഷ്ണൻ പറയുന്നില്ല. മറിച്ച് ധർമ്മത്തിന്റെ പക്ഷത്ത് നിൽക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമാണ് അദ്ദേഹം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്.

ഇതാണ് കൃഷ്ണന്റെ ന്യായവിചാരം.

അധർമ്മത്തെ ‘അത് അവരുടെ കാര്യം’ എന്നു പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞുമാറിയില്ല. എന്നാൽ ധർമ്മസംരക്ഷണത്തെ വെറും വികാരപരമായ പ്രതികരണമായും കണ്ടില്ല. കാലം, സാഹചര്യം, വ്യക്തി, സമൂഹം, ഫലം എല്ലാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള വിവേകമാണ് കൃഷ്ണനീതിയുടെ പ്രത്യേകത!!

ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഇതിന് വലിയ പ്രസക്തിയുണ്ട്.

വിവരങ്ങൾ അനന്തമായെങ്കിലും വിവേകം കുറയുന്ന കാലം. അഭിപ്രായങ്ങൾ ധാരാളമെങ്കിലും ആത്മപരിശോധന കുറയുന്ന കാലം. വിജയത്തിന് വിലയുണ്ട്, പക്ഷേ വിജയത്തിലേക്കുള്ള മാർഗത്തിന് വിലയില്ലെന്ന ധാരണ വളരുന്ന കാലം. അധികാരം ലക്ഷ്യമാകുമ്പോൾ ധർമ്മം പലപ്പോഴും ഉപാധിയായി മാറുന്ന കാലം… കലികാലം!!!

അവിടെ കൃഷ്ണൻ വീണ്ടും ചോദിക്കുന്നത് “നീ എന്താണ് നേടിയത്?” എന്നതിനു മുമ്പ് “നീ എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് പ്രവർത്തിച്ചത്?” എന്നാണ്!!.

മനുഷ്യജീവിതത്തെ ഭാരതീയ ദർശനം ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്ന നാല് പുരുഷാർത്ഥങ്ങളിലൂടെ ചിന്തിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു. അതിൽ കൃഷ്ണസങ്കല്പത്തിന്റെ പ്രത്യേകത ഈ നാലിനെയും പരസ്പരം വിരുദ്ധങ്ങളായി കാണാത്തതിലാണ്.

ധർമ്മമില്ലാത്ത അർത്ഥം ചൂഷണമാകാം. ധർമ്മമില്ലാത്ത കാമം ആസക്തിയാകാം. അർത്ഥവും കാമവും ധർമ്മത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് ജീവിതം സമതുലിതമാകുന്നത്. ഒടുവിൽ മനുഷ്യൻ അന്വേഷിക്കുന്നത് മോക്ഷം ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന്, അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന്, ഭയത്തിൽ നിന്ന്, അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് മോചനം!!! ഇതാണ് യഥാർത്ഥ കൃഷ്ണ ദർശനം!!

അതുകൊണ്ട് മോക്ഷം എന്ന മരണാനന്തരലോകത്തിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്ര മാത്രമായി കൃഷ്ണദർശനത്തെ ചുരുക്കാനാവില്ല. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ബന്ധനങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുകയും അതിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രനാകുകയും ചെയ്യുന്നതും മോക്ഷത്തിന്റെ ഒരു അർത്ഥമാണ്.

അർജുനന്റെ വിഷാദത്തിൽ നിന്ന് ഗീത ആരംഭിക്കുന്നത് യാദൃശ്ചികമല്ല.

ജീവിതത്തിന്റെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാണ് കൃഷ്ണൻ സംസാരിക്കുന്നത്. കുടുംബം, ബന്ധം, കടമ, ഭയം, പരാജയം, പാപബോധം, ഭാവി എല്ലാം ഒരുമിച്ച് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ തളരുന്നു. അപ്പോഴാണ് കൃഷ്ണൻ ആദ്യം ലോകം മാറ്റാൻ പറയാത്തത്; ആദ്യം മനസ്സിനെ മാറ്റാൻ പറയുന്നു.

ഇതാണ് കൃഷ്ണന്റെ കാലാതീതമായ പ്രസക്തി.

കൃഷ്ണൻ പ്രശ്നങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു ലോകം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നില്ല. പ്രശ്നങ്ങൾക്കിടയിലും ശരിയായ കർമ്മം ചെയ്യാനുള്ള മനസ്സാണ് നൽകുന്നത്. ദുഃഖമില്ലാത്ത ജീവിതം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നില്ല. ദുഃഖത്തെ അതിജീവിക്കാനുള്ള ജ്ഞാനമാണ് നൽകുന്നത്. നഷ്ടമില്ലാത്ത പ്രണയം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നില്ല. വിരഹത്തിലും പ്രണയം നിലനിൽക്കാമെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു. വിജയത്തിന്റെ ഉറപ്പ് നൽകുന്നില്ല. എന്നാൽ പരാജയത്തിലും മനുഷ്യന്റെ മൂല്യം നഷ്ടപ്പെടരുതെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷവും കൃഷ്ണൻ പഴയ ഒരു പുരാണ കഥാപാത്രമായി മാറാത്തത്.

മുരളിയുടെ സംഗീതത്തിലും, ഗീതയുടെ ജ്ഞാനത്തിലും, രാധയുടെ വിരഹത്തിലും, അർജുനന്റെ സംശയത്തിലും, കുരുക്ഷേത്രത്തിന്റെ ധർമ്മസങ്കടത്തിലും, ഗോകുലത്തിന്റെ ബാല്യനിഷ്കളങ്കതയിലും, ദ്വാരകയുടെ രാഷ്ട്രീയ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലും മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ ഒരു ദർശനം കൃഷ്ണൻ നമ്മിലേക്ക് തുറന്നുവെക്കുന്നു.

ഒടുവിൽ കൃഷ്ണൻ നമ്മോട് പറയുന്നത് ഒരൊറ്റ വാക്യത്തിലേക്ക് ചുരുക്കണമെങ്കിൽ അത് ഇതായിരിക്കും:

ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകരുത്; ജീവിതത്തെ ശരിയായി ജീവിക്കാൻ പഠിക്കൂ.

കർമ്മം ചെയ്യുക.ധർമ്മം തിരിച്ചറിയുക.
പ്രണയിക്കുക.വിരഹത്തെ അതിജീവിക്കുക.
അഹങ്കാരം ഉപേക്ഷിക്കുക.സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കുക.

ഒടുവിൽ നിന്നിൽ നിന്ന് നിന്നെ തന്നെ മോചിപ്പിക്കുക!!!.

അതാണ് കൃഷ്ണൻ…അതാണ് ഗീതയുടെ സത്യം…അതാണ് ഭാഗവതത്തിന്റെ ഭക്തിരസം..
അതാണ് കൃഷ്ണസങ്കല്പത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം.
അതാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ നിത്യമായ അന്വേഷണവും.

എല്ലാ പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കും ശ്രീകൃഷ്ണ ജയന്തി ആശംസകൾ.

• നെല്ലൻ ജോയി, മുംബൈ

മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ഏറ്റവും പുതിയ വാർത്തകളും വിശേഷങ്ങളും
AMCHI MUMBAI | Every Saturday | 4:30 PM | Kairali News