• നെല്ലൻ ജോയി, മുംബൈ ::::

ഗ്യാനേഷ് കുമാർ രാജിവയ്ക്കണമെന്ന ആവശ്യം ഇന്ന് ഒരു രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യം മാത്രമായി കാണാൻ കഴിയില്ല. ഇന്ത്യയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത, വോട്ടർപട്ടികയുടെ കൃത്യത, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ ഭരണഘടനാപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യം, ഒരു പൗരന്റെ വോട്ടവകാശം എന്നിവയെ ഒരുമിച്ച് സ്പർശിക്കുന്ന ഗുരുതരമായ സ്ഥാപനപരമായ ചോദ്യങ്ങളാണ് ഇതിന് പിന്നിലുള്ളത്!!

ഒരു പൗരന്റെ പേര് വോട്ടർപട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നതും നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുന്നതും ഒരു സാധാരണ ഭരണനടപടി മാത്രമല്ല; അതിന്റെ അവസാന ഫലം ജനാധിപത്യത്തിലെ ആ വ്യക്തിയുടെ രാഷ്ട്രീയ സാന്നിധ്യത്തെയാണ് നിർണയിക്കുന്നതാണ്!!.

വോട്ടർപട്ടിക ശുദ്ധീകരിക്കുക എന്നത് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ നിയമപരമായ അധികാരപരിധിക്കുള്ളിലെ ആവശ്യമായ പ്രവർത്തനമാണ്. മരിച്ചവരുടെ പേരുകൾ, ഇരട്ടപ്പട്ടികകൾ, സ്ഥിരമായി താമസം മാറിയവർ, നിയമപരമായി അയോഗ്യരായവർ എന്നിവ നീക്കം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ അതേ നിയമത്തിന്റെ മറുവശം അതിലും പ്രധാനമാണ്. അർഹനായ ഒരു പൗരന്റെ പേര് തെറ്റായി നീക്കം ചെയ്യപ്പെടാതിരിക്കുക എന്നത് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ തുല്യമായ ഏറ്റവും വലിയ ഭരണഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

“ആയിരം കുറ്റവാളികൾ രക്ഷപെട്ടാലും ഒരു നിരപരാധി പോലും ശിക്ഷിക്കപ്പെടരുത്” എന്ന അടിസ്ഥാന നിയമ വ്യവസ്ഥയിൽ അർഹരായ വോട്ടർമാർ നിരാലംമ്പരായി ഓഫീസുകൾ കയറിയിറങ്ങി കേസും അപ്പീലുകളുമായി വലയുന്നുവെങ്കിൽ ഈ രാജ്യത്ത് നടക്കുന്നത് മറ്റെന്തോ കാര്യങ്ങൾ തന്നെയാണ്!!

തെറ്റായി നീക്കം ചെയ്ത ഒരാളോട് “അപ്പീൽ ചെയ്യാം” എന്ന് പറയുന്നത് മാത്രം മതിയാകില്ല. വോട്ടെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞ ശേഷമുള്ള പരിഹാരം നഷ്ടപ്പെട്ട വോട്ടിനെ തിരികെ നൽകുന്നില്ല. ഈ കഴിഞ്ഞ തിരെഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ ഈ രീതിയിൽ ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടവർ വോട്ടു ചെയ്തിരുന്നുവെങ്കിൽ ഫലം എന്താകുമായിരുന്നു എന്നത് ഇന്ന് ജനാധിപത്യത്തിനു മുന്നിലെ വലിയ ചോദ്യമാണ്. ഗ്യാനേഷ്കുമാർ അതിനു മറുപടി പറഞ്ഞെ തീരു!!

പശ്ചിമ ബംഗാളിലെ എസ്.ഐ.ആർ നടപടിക്രമം ഈ പ്രശ്നത്തിന്റെ ഗൗരവം വ്യക്തമാക്കുന്ന ഉദാഹരണമാണ്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം എസ്.ഐ.ആർ നടപടിയുടെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലായി ഏകദേശം 90.83 ലക്ഷം പേരുടെ പേരുകൾ പട്ടികയിൽ നിന്ന് നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ഇതിൽ മരണം, താമസം മാറൽ, ഇരട്ടപ്പട്ടിക തുടങ്ങിയ വിഭാഗങ്ങളിലുള്ള പേരുകളും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു; അതിനാൽ ഈ 90 ലക്ഷത്തിലധികം പേരെയും “വ്യാജ വോട്ടർമാർ” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് വസ്തുതാപരമായി ശരിയല്ല.

അതിൽ ഏറ്റവും ഗൗരവമുള്ള ഭാഗം 60.06 ലക്ഷം പേരെ “under adjudication” വിഭാഗത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയതും പിന്നീട് 27.16 ലക്ഷം പേരുടെ പേരുകൾ നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടതുമാണ്. ഇവരിൽ 22.21 ലക്ഷം പേർ തങ്ങളുടെ പേരുകൾ പുനഃസ്ഥാപിക്കണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട് അപ്പീൽ നൽകിയതായി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ തന്നെ സുപ്രീം കോടതിയെ അറിയിച്ചു. അതായത്, നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടവരിൽ ഏകദേശം 82 ശതമാനം പേർ നിയമപരമായ അപ്പീൽ മാർഗം തേടേണ്ട സാഹചര്യമുണ്ടായി.

ഇവിടെ ഒരു അടിസ്ഥാന നിയമചോദ്യം ഉയരുന്നു. ഒരു പൗരന്റെ വോട്ടവകാശം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന നടപടിക്ക് ശേഷമുള്ള അപ്പീൽ സംവിധാനം എത്ര വേഗത്തിലും ഫലപ്രദമായും പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനം. പശ്ചിമ ബംഗാളിൽ സുപ്രീം കോടതി നിർദേശപ്രകാരം രൂപീകരിച്ച അപ്പീൽ ട്രൈബ്യൂണലുകൾക്ക് മുന്നിൽ 38.31 ലക്ഷം അപ്പീലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് കമ്മീഷൻ കോടതിയെ അറിയിച്ചു. തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുമ്പ് പരിഹരിക്കപ്പെട്ട കേസുകളുടെ എണ്ണം വളരെ പരിമിതമായിരുന്നു; റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം വെറും 1,607 പേരുടെ പേരുകൾ മാത്രമാണ് അന്ന് പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്.

പിന്നീട് ട്രൈബ്യൂണലുകൾ പരിഗണിച്ച ചില കേസുകളിൽ വലിയ തോതിൽ പേരുകൾ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതും രേഖകളിലുണ്ട്. ഒരു ഘട്ടത്തിൽ പരിഗണിച്ച 82,782 അപ്പീലുകളിൽ 91 ശതമാനം പേരുകൾ വീണ്ടും പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയതായി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടു.

ഈ കണക്ക് തന്നെ മറ്റൊരു നിയമചോദ്യത്തിന് വഴിതുറക്കുന്നു: അർഹരായ പൗരന്മാരുടെ പേരുകൾ പിന്നീട് പുനഃസ്ഥാപിക്കേണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, പ്രാഥമിക പരിശോധനാ സംവിധാനത്തിൽ എന്താണ് പിഴച്ചത്? അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം വ്യക്തമായി നിർണയിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. ആ പിഴവിന്റ ഗുണം ആരാണ് അനുഭവിച്ചത്?

സുപ്രീം കോടതി ബിഹാറിലെ എസ്.ഐ.ആറിന്റെ നിയമപരമായ അധികാരം അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. 2026 മെയ് 27-ന് കോടതി എസ്.ഐ.ആർ ഭരണഘടനാപരമായി സാധുവാണെന്നും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന് ഭരണഘടനയുടെ അനുച്ഛേദം 324 പ്രകാരവും ജനപ്രാതിനിധ്യ നിയമപ്രകാരവും ഇത്തരമൊരു നടപടിക്ക് അധികാരമുണ്ടെന്നും വ്യക്തമാക്കി.

അതേസമയം, ഈ അധികാരം ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതി, അർഹരായ വോട്ടർമാർക്ക് നോട്ടീസ്, കേൾക്കാനുള്ള അവസരം, രേഖകൾ സമർപ്പിക്കാനുള്ള അവസരം, അപ്പീൽ എന്നിവ പോലുള്ള നടപടിക്രമപരമായ സംരക്ഷണങ്ങളോടെയാണ് വിലയിരുത്തേണ്ടത്.

അതിനാൽ “എസ്.ഐ.ആർ തന്നെ നിയമവിരുദ്ധമാണ്” എന്ന ലളിതമായ വാദവും “എസ്.ഐ.ആർ നടന്നതിനാൽ എല്ലാ നടപടികളും നിയമപരമാണ്” എന്ന മറുവാദവും രണ്ടും അപര്യാപ്തമാണ്. അധികാരം ഉണ്ടെന്നത് ഒരു കാര്യമാണ്; ആ അധികാരം ഭരണഘടനാപരമായ നീതിയുടെയും നടപടിക്രമപരമായ ന്യായത്തിന്റെയും പരിധിയിൽ ഉപയോഗിച്ചോ എന്നത് ഏറ്റവും പ്രാധാനമായ മറ്റൊരു കാര്യമാണ്.

വോട്ടർപട്ടികയിലെ മാറ്റം ഫലത്തെ മാറ്റി എന്ന ആരോപണം വെറുത തള്ളിക്കളയരുത്

ഇതിനിടയിലാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനകത്തെ പുതിയ ഭിന്നാഭിപ്രായങ്ങൾ കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നത്. ദി ഇന്ത്യൻ എക്സ്പ്രസിന്റെ സെപ്റ്റംബർ 23-ലെ അന്വേഷണ റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണർമാരായ സുഖ്ബീർ സിംഗ് സന്ധുവും വിവേക് ജോഷിയും കഴിഞ്ഞ പത്ത് മാസത്തിനിടെ കുറഞ്ഞത് 14 തവണ കമ്മീഷന്റെ ചില നടപടികൾക്കെതിരെ രേഖാമൂലം എതിർപ്പ് രേഖപ്പെടുത്തിയതായി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു.

പുതിയ വോട്ടർമാരുടെ രജിസ്ട്രേഷൻ, വോട്ടർപട്ടികയിൽ നിന്ന് പേരുകൾ നീക്കം ചെയ്യൽ, പുനഃസ്ഥാപിക്കൽ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഡാറ്റാബേസിന്റെ നിയന്ത്രണം, എസ്.ഐ.ആറുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നടപടികൾ തുടങ്ങിയവയാണ് പ്രധാന വിഷയങ്ങൾ.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വസ്തുത കൂടി രേഖപ്പെടുത്തണം. ഈ ആരോപണങ്ങൾക്ക് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ വശത്തുനിന്ന് മറുപടിയും വന്നിട്ടുണ്ട്. കമ്മീഷൻ സ്രോതസ്സുകൾ എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും മൂന്ന് കമ്മീഷണർമാരുടെയും അംഗീകാരത്തോടെയും ഏകകണ്ഠമായും എടുത്തതാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കി. അതിനാൽ മാധ്യമറിപ്പോർട്ടിൽ വന്ന ആഭ്യന്തര എതിർപ്പുകൾ അന്തിമമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ട ഭരണഘടനാപരമായ ലംഘനങ്ങളാണെന്ന് ഇപ്പോൾ തന്നെ വിധിയെഴുതുന്നത് ശരിയല്ല.

എന്നാൽ രണ്ട് കമ്മീഷണർമാർ രേഖാമൂലം ഉന്നയിച്ച എതിർപ്പുകൾ യഥാർത്ഥമാണെങ്കിൽ, അവ എന്തുകൊണ്ട് ഉണ്ടായി, അവയ്ക്ക് എന്ത് മറുപടി നൽകി, ബന്ധപ്പെട്ട തീരുമാനങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് എടുത്തത് എന്നതിന്റെ രേഖകൾ പൊതുജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ വരേണ്ടതുണ്ട്.

പ്രത്യേകിച്ച് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ പോലുള്ള ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനത്തിൽ “ആരാണ് തീരുമാനിച്ചത്?” എന്ന ചോദ്യം അതീവ പ്രധാനമാണ്. 2023ലെ നിയമപ്രകാരം കമ്മീഷന്റെ പ്രവർത്തനം സാധ്യമായിടത്തോളം ഏകകണ്ഠമായിരിക്കണമെന്നും അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുണ്ടെങ്കിൽ ഭൂരിപക്ഷാഭിപ്രായമാണ് തീരുമാനമാകേണ്ടതെന്നും വ്യവസ്ഥയുണ്ട്.

അതിനാൽ കമ്മീഷനകത്തെ ഭിന്നാഭിപ്രായങ്ങൾ ഭരണഘടനാപരമായ സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രവർത്തനരീതിയെ ബാധിച്ചോ എന്നത് രേഖകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പരിശോധിക്കേണ്ട വിഷയമാണ്.

ഇതോടൊപ്പം സാങ്കേതിക സംവിധാനങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളും ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്. വോട്ടർ ഡാറ്റാബേസിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം, സംസ്ഥാനതല നിയമപരമായ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ നിയന്ത്രണം, കേന്ദ്രതല സോഫ്റ്റ്‌വെയർ സംവിധാനങ്ങളുടെ ഇടപെടൽ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ കമ്മീഷണർമാർ ആശങ്ക രേഖപ്പെടുത്തിയതായി റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്.

ഗോവയിൽ അർഹരാണെന്ന് പ്രാദേശിക ഉദ്യോഗസ്ഥർ കണ്ടെത്തിയ 97 പേരെ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ സംവിധാനത്തിലെ പ്രശ്നം കാരണം അന്തിമ പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുത്താൻ കഴിയാതിരുന്നുവെന്ന ആരോപണവും ഇതേ അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. 97 എന്ന സംഖ്യ ചെറുതായിരിക്കാം; പക്ഷേ ഒരു അർഹനായ പൗരന്റെ വോട്ടവകാശം പോലും സാങ്കേതിക സംവിധാനത്തിലെ പിഴവിന്റെ പേരിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ അത് ഭരണപരമായ ഒരു സാധാരണ പിഴവായി മാത്രം കാണാൻ കഴിയില്ല.

ഇതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് “പത്ത് കോടി വോട്ടർമാരെ പുറത്താക്കും” എന്ന രാഷ്ട്രീയ മുന്നറിയിപ്പുകളും പൊതുചർച്ചയിൽ വന്നത്. എന്നാൽ പത്ത് കോടി എന്നത് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ ഔദ്യോഗികമായി സ്ഥിരീകരിച്ച പുറത്താക്കൽ കണക്കല്ല; രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾ മുന്നറിയിപ്പായോ കണക്കുകൂട്ടലായോ ഉന്നയിച്ച സംഖ്യയാണ്.

അതിനെ ഔദ്യോഗിക വസ്തുതയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ശരിയല്ല എങ്കിലും വോട്ടർപട്ടികയിലെ വലിയ തോതിലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലത്തെ സ്വാധീനിച്ചോ എന്ന ചോദ്യം സ്വതന്ത്രമായി പരിശോധിക്കേണ്ട കാര്യം തന്നെയാണ്!!

പശ്ചിമ ബംഗാളിൽ തന്നെ, ചില മണ്ഡലങ്ങളിൽ നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ട വോട്ടർമാരുടെ എണ്ണം വിജയഭൂരിപക്ഷത്തേക്കാൾ കൂടുതലായിരുന്നുവെന്ന കണക്കുകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഹർജികൾ ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ അതിന് മറുപടിയായി വോട്ടർപട്ടികയിലെ പിഴവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് റദ്ദാക്കാനാകില്ലെന്നും അതിന് ജനപ്രാതിനിധ്യ നിയമത്തിൽ നിർദേശിച്ചിട്ടുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഹർജി നടപടിക്രമം പിന്തുടരണമെന്നും നിലപാട് കോടതിയിൽ അറിയിച്ചു.

അതിനാൽ “വോട്ടർപട്ടികയിലെ മാറ്റം ഫലത്തെ മാറ്റി” എന്ന ആരോപണം വെറുത തള്ളിക്കളയാതെ ഓരോ മണ്ഡലത്തിലും വോട്ടർ നീക്കം, പുനഃസ്ഥാപനം, പോളിംഗ് ശതമാനം, വിജയഭൂരിപക്ഷം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പരിശോധിക്കുന്നത് സുതാര്യതയ്ക്കു വേണ്ടിയെങ്കിലും തികച്ചും സഹായകരമായിരിക്കും.

ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും ഭരണപക്ഷങ്ങൾക്ക് തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ നേട്ടമുണ്ടാകുന്നത് വോട്ടർപട്ടികയിലെ കൃത്രിമ ഇടപെടലുകളുടെ ഫലമാണെന്ന ആരോപണവും ഉയരുന്നുണ്ട്.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങൾക്ക് നിരവധി രാഷ്ട്രീയ, സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക കാരണങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ വോട്ടർപട്ടികയിലെ മാറ്റങ്ങൾ ചില മണ്ഡലങ്ങളിൽ വിജയഭൂരിപക്ഷത്തെക്കാൾ വലുതാണെങ്കിൽ, ആ മണ്ഡലങ്ങളിലെ ഡാറ്റയെ സ്വതന്ത്രമായി പരിശോധിക്കുന്നതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്? ജനാധിപത്യത്തിൽ സംശയത്തിന് മറുപടി നൽകേണ്ടത് രാഷ്ട്രീയ വാദങ്ങളിലൂടെയല്ല, രേഖകളിലൂടെയാണ്.

ഇവിടെയാണ് മറ്റൊരു വലിയ അസ്വസ്ഥത ചൂണ്ടിക്കാണി ക്കപ്പെടുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനോട് ജനങ്ങളും പ്രതിപക്ഷവും ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് കമ്മീഷൻ തന്നെ രേഖകളും കണക്കുകളും നിയമപരമായ വിശദീകരണങ്ങളും നൽകി മറുപടി പറയേണ്ടിടത്ത് ഭരണപക്ഷത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾ പ്രതിരോധവുമായി രംഗത്തെത്തുമ്പോൾ, ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനവും ഭരണകൂടവും തമ്മിലുള്ള അകലം സംബന്ധിച്ച് പൊതുജനങ്ങളിൽ സംശയം ഉയരുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. അത് ഭരണപക്ഷത്തിനെതിരായ തെളിവല്ല; പക്ഷേ സ്ഥാപനപരമായ വിശ്വാസ്യത സംരക്ഷിക്കേണ്ട സാഹചര്യത്തിൽ ഒഴിവാക്കേണ്ട ഒരു പ്രതീതിയാണ്.

ജനാധിപത്യത്തിൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ ഏറ്റവും വലിയ മൂലധനം അതിന്റെ അധികാരമല്ല, വിശ്വാസ്യതയാണ്

ഇവിടെയാണ് 2025ന് ശേഷം നടന്ന പ്രധാന തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളെക്കുറിച്ച് ഒരു സമഗ്രമായ സ്വതന്ത്ര പരിശോധന എന്ന ആവശ്യം പ്രസക്തമാകുന്നത്. 2025ലെ ഡൽഹി, ബിഹാർ നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളും 2026ലെ അസം, കേരളം, തമിഴ്നാട്, പശ്ചിമ ബംഗാൾ, പുതുച്ചേരി നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളും ഉൾപ്പെടുത്തി, വോട്ടർപട്ടികയിലെ കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകളും നീക്കങ്ങളും, എസ്.ഐ.ആർ നടപടികൾ, അപ്പീലുകൾ, പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട പേരുകൾ, പോളിംഗ് സ്റ്റേഷൻതല വോട്ടിംഗ് കണക്കുകൾ, വിജയഭൂരിപക്ഷങ്ങൾ എന്നിവ തമ്മിൽ ബന്ധപ്പെടുത്തി ഒരു സ്വതന്ത്ര ഓഡിറ്റ് നടത്താവുന്നതാണ്.

ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം ഒരു പാർട്ടിയെ കുറ്റക്കാരനാക്കുക എന്നതല്ല; സംശയങ്ങൾക്ക് രേഖാമൂലമുള്ള മറുപടി നൽകുക എന്നതാണ്.

ഇത്തരം പരിശോധനയുടെ ആവശ്യകത ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുന്നത് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനകത്തെ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ട ഭിന്നാഭിപ്രായങ്ങളാണ്. അതേസമയം കമ്മീഷൻ തന്നെ എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും ഏകകണ്ഠമായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നതിനാൽ, ഈ വിഷയത്തിൽ അന്തിമ നിഗമനത്തിലേക്ക് പോകുന്നതിന് മുമ്പ് ബന്ധപ്പെട്ട രേഖകളും ഔദ്യോഗിക വിശദീകരണങ്ങളും പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഗ്യാനേഷ് കുമാറിന്റെ രാജി ആവശ്യപ്പെട്ട് പ്രതിപക്ഷം ഇപ്പോൾ പാർലമെന്റിൽ നീക്കങ്ങൾ നടത്തുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുകയാണ്. സെപ്റ്റംബർ 24-ന് ഇന്ത്യാ ടുഡേ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തതനുസരിച്ച്, ഇരുസഭകളിലും നീക്കം ചെയ്യൽ പ്രമേയം കൊണ്ടുവരാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ് പ്രതിപക്ഷം. അതിനാൽ “രാജി” എന്ന ആവശ്യം ഇപ്പോൾ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്താവനയുടെ പരിധി കടന്ന് ഒരു ഭരണഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്വ ചർച്ചയായി മാറിയിട്ടുണ്ട്.

എന്നാൽ ഈ ഘട്ടത്തിൽ യഥാർത്ഥ ചോദ്യം ഒരാളുടെ കസേരയെക്കുറിച്ച് മാത്രമാകരുത്. ഇന്ത്യയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിൽ ഒരു അർഹനായ പൗരന്റെ പേര് തെറ്റായി നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടാൽ അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ആരുടേതാണ്? ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയർ പിഴവ് വോട്ടവകാശം നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയാണെങ്കിൽ ഉത്തരവാദിത്വം ആരുടേതാണ്? കമ്മീഷനിലെ രണ്ട് അംഗങ്ങൾ രേഖാമൂലം എതിർപ്പ് ഉന്നയിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ പൂർണ രേഖകൾ എന്തുകൊണ്ട് പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ലഭ്യമാകരുത്? തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുമ്പ് പരിഹരിക്കാനാകാത്ത ഒരു വോട്ടർപട്ടിക പിഴവ് തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് ശേഷം മാത്രമേ പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നുള്ളൂ എങ്കിൽ, നഷ്ടപ്പെട്ട വോട്ടിന്റെ പരിഹാരം എന്താണ്?

ജനാധിപത്യത്തിൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ ഏറ്റവും വലിയ മൂലധനം അതിന്റെ അധികാരമല്ല, വിശ്വാസ്യതയാണ്. ആ വിശ്വാസ്യത സംരക്ഷിക്കാൻ ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായ മാർഗം വിമർശനങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുകയല്ല; ഓരോ ആരോപണത്തിനും രേഖകൾ, കണക്കുകൾ, നടപടിക്രമങ്ങൾ, സ്വതന്ത്ര പരിശോധന എന്നിവയിലൂടെ മറുപടി നൽകുകയാണ്. ഗ്യാനേഷ് കുമാറിന്റെ രാജി ആവശ്യപ്പെടുന്നവരുടെ വാദവും, കമ്മീഷൻ സ്വീകരിക്കുന്ന പ്രതിരോധവും, രണ്ടും പൊതുജനങ്ങൾ പരിശോധിക്കേണ്ടത് വസ്തുതകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്.

ഇന്ത്യയിൽ ഓരോ വോട്ടും എണ്ണപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്നതിനു പുറമെ, ഓരോ അർഹനായ പൗരനും തന്റെ വോട്ട് രേഖപ്പെടുത്താനുള്ള അവസരം ഉറപ്പാക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ? ആ ചോദ്യത്തിന് സംശയാതീതമായ ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിലുള്ള സുതാര്യതയും സ്വതന്ത്ര ഓഡിറ്റും ഉത്തരവാദിത്വവും ഉറപ്പാക്കുക എന്നതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ഭരണഘടനാപരമായ ആവശ്യം!!

പരീക്ഷ നടത്തിപ്പിലെ വ്യാപകമായ ക്രമക്കേടുകൾ വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയുടെ രാജിയിൽ അവസാനിച്ചുവെങ്കിൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ക്രമക്കേടുകൾ കേന്ദ്ര മന്ത്രിസഭയുടെ തന്നെ രാജിയിൽ എത്തുമോ എന്ന് രാജ്യം ഉറ്റുനോക്കുകയാണ്.

നെല്ലൻ ജോയി, മുംബൈ

മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ഏറ്റവും പുതിയ വാർത്തകളും വിശേഷങ്ങളും

AMCHI MUMBAI
Every Saturday | 4:30 PM | Kairali News