നെല്ലൻ ജോയി, മുംബൈ :::::

വയലാർ രാമവർമ്മയെ ഓർക്കുക എന്നത് മലയാളത്തിലെ അനശ്വരമായ ഒരു പിടി ഗാനങ്ങളെ ഓർത്തെടുക്കുക മാത്രമല്ല. ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ സാമൂഹികബോധത്തെയും രാഷ്ട്രീയ ഉണർവിനെയും മാനവിക ദർശനത്തെയും പുരോഗമന ചിന്തകളെയും ഒരുമിച്ച് വായിക്കുക എന്നതുകൂടിയാണ്.

കാരണം വയലാർ ഒരു കവിയായിരുന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതയുടെ ലോകം കേവലം സൗന്ദര്യാനുഭൂതികളിൽ ഒതുങ്ങിനിന്നില്ല. മനുഷ്യൻ, സമൂഹം, അധികാരം, മതം, ജാതി, തൊഴിൽ, ശാസ്ത്രം, വിപ്ലവം, ആത്മീയത, നിരീശ്വരചിന്ത, ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം എന്നിങ്ങനെ മനുഷ്യാവസ്ഥയുടെ സകല മേഖലകളിലേക്കും ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങിച്ചെന്ന വിശാലമായ ചിന്താലോകമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേത്.

വിപ്ലവം വയലാറിന്റെ കവിതയിൽ ഒരു മുദ്രാവാക്യം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അനീതിയോടുള്ള കലഹവും, ചൂഷണത്തോടുള്ള പ്രതിഷേധവും, മനുഷ്യനെ അടിമത്തത്തിൽനിന്ന് മോചിപ്പിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹവുമായിരുന്നു.

അധികാരത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തിനു മുന്നിൽ തലകുനിക്കാത്ത മനുഷ്യന്റെ ആത്മാഭിമാനവും, അധ്വാനിക്കുന്നവന്റെ അവകാശബോധവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരികളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. സമൂഹത്തിൽ മാറ്റങ്ങൾ അനിവാര്യമാണെന്നും ആ മാറ്റങ്ങളുടെ കേന്ദ്രബിന്ദു മനുഷ്യനായിരിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകൾ നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

വിപ്ലവത്തെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കുന്നതിലുപരി വിപ്ലവത്തിന്റെ വികാരവും, ബോധവും സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞു.

മനുഷ്യസ്നേഹമായിരുന്നു ആ ചിന്താലോകത്തിന്റെ കേന്ദ്രം. മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണാൻ കഴിയാത്ത എല്ലാ വ്യവസ്ഥകളോടും വയലാറിന്റെ കവിതകൾ കലഹിച്ചു. ജന്മത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരാൾ ഉയർന്നവനും മറ്റൊരാൾ താഴ്ന്നവനുമാകുന്ന ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ യുക്തിരാഹിത്യവും, മതത്തിന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യർ പരസ്പരം അകന്നുപോകുന്ന ദുരവസ്ഥയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ പുരോഗമന ചിന്തയുടെ വലിയ വിഷയങ്ങളായിരുന്നു.

ജാതിയും മതവും മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള മതിലുകളാകുമ്പോൾ അവയ്ക്കപ്പുറം മനുഷ്യന്റെ കണ്ണീരിനും സ്നേഹത്തിനും വിശപ്പിനും വേദനയ്ക്കും ഒരേ ഭാഷയാണുള്ളതെന്ന് വയലാറിന്റെ മാനവികത നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്ന അടയാളങ്ങളേക്കാൾ അവരെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യത്വത്തിനാണ് പ്രാധാന്യമെന്ന സന്ദേശം ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്.

ഏകത എന്നത് എല്ലാവരും ഒരുപോലെ ചിന്തിക്കണമെന്നല്ല; വ്യത്യസ്തമായി ചിന്തിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് പരസ്പരം അംഗീകരിച്ചും ആദരിച്ചും ജീവിക്കാൻ കഴിയണമെന്നാണ്. മതവിശ്വാസങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാകാം, രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകൾ വ്യത്യസ്തമാകാം, ജീവിതദർശനങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാകാം. എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനും അവകാശങ്ങൾക്കും വില നൽകുന്ന ഒരു പൊതുബോധത്തിലേക്ക് സമൂഹത്തെ നയിക്കുക എന്നതാണ് യഥാർഥ പുരോഗമനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.

മനുഷ്യനെ മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ തളച്ചിടാതെ മനുഷ്യരാശിയുടെ വിശാലമായ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർത്തുന്ന ചിന്തയാണ് വയലാറിന്റെ സൃഷ്ടികളെ കാലാതിവർത്തിയാക്കുന്നത്.

ശാസ്ത്രവും യുക്തിചിന്തയും പുരോഗതിയും സംബന്ധിച്ച ചോദ്യങ്ങളും വയലാറിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ സാമൂഹിക നവോത്ഥാനത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകങ്ങളായിരുന്നു.

മനുഷ്യനെ ഭയത്തിന്റെയും അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെയും അജ്ഞതയുടെയും തടവറയിൽനിന്ന് മോചിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ജീവിതത്തിൽ ശക്തിപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്. പഴയ വിശ്വാസങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും പുതിയ അറിവുകളെ സ്വീകരിക്കാനും മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിക്കും അന്വേഷണത്തിനും പ്രാധാന്യം നൽകാനും ആ കാലഘട്ടത്തിലെ പുരോഗമന സാഹിത്യവും കലയും ശ്രമിച്ചു.

വയലാറിന്റെ ഗാനലോകവും ഈ വിശാലമായ സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് വായിക്കപ്പെടേണ്ടത്. പുരോഗതി എന്നത് കെട്ടിടങ്ങളുടെയും സമ്പത്തിന്റെയും വളർച്ച മാത്രമല്ല, മനുഷ്യന്റെ ചിന്തയിലും ജീവിതത്തിലും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലും ഉണ്ടാകേണ്ട വളർച്ച കൂടിയാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്തെ നവോത്ഥാന ചിന്തകളിൽനിന്ന് നമുക്ക് വായിച്ചെടുക്കാം.

തൊഴിലാളിയുടെ വിയർപ്പിനും കർഷകന്റെ അധ്വാനത്തിനും സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതസംഘർഷങ്ങൾക്കും സാഹിത്യത്തിൽ ഇടം ലഭിക്കുക എന്നത് ഒരു വലിയ സാമൂഹിക മാറ്റമായിരുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ സമ്പത്ത് സൃഷ്ടിക്കുന്നവരുടെ ജീവിതം തന്നെ അവഗണിക്കപ്പെടുകയും അവരുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലം മറ്റുള്ളവർ കൈയടക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വൈരുധ്യങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്ത പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ കാലമായിരുന്നു വയലാറിന്റേത്.

ആ കാലത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ ചലനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗാനലോകത്തിലും പ്രതിഫലിച്ചു. തൊഴിൽ കേവലം ഉപജീവനമാർഗമല്ല, മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിന്റെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും അവകാശത്തിന്റെയും ഭാഗമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് ഇന്നും നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന് ആവശ്യമാണ്.

മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ വൈരുധ്യങ്ങളെയും സമൂഹത്തിന്റെ വൈരുധ്യങ്ങളെയും ഒരേ സമയം തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവാണ് വയലാർ കവിതകളെ വീണ്ടും വായിക്കാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്.

അധ്വാനിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ കണ്ണീരിന് വിലയില്ലാത്ത ഒരു സമൂഹത്തിൽ വികസനത്തിന്റെ എല്ലാ കണക്കുകളും അപൂർണമാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവും ഈ ചിന്തയുടെ ഭാഗമാണ്.

വയലാറിന്റെ ചിന്താലോകത്തെ കൂടുതൽ സങ്കീർണമാക്കുന്നത് ആത്മീയതയോടും ദൈവസങ്കൽപ്പങ്ങളോടും ബന്ധപ്പെട്ട ചോദ്യങ്ങളാണ്. മനുഷ്യൻ എന്താണ്, ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥമെന്താണ്, മരണത്തിനപ്പുറം എന്താണ്, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രഹസ്യമെന്താണ് എന്നിങ്ങനെയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ മനുഷ്യചരിത്രത്തോളം പഴക്കമുള്ളവയാണ്.

ആത്മീയതയിൽ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുന്നവരും മതവിശ്വാസങ്ങളെ ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായി കാണുന്നവരും ദൈവസങ്കൽപ്പങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരും നിരീശ്വരചിന്തയിലൂടെ ലോകത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരും മനുഷ്യസമൂഹത്തിലുണ്ട്.

ഈ വ്യത്യസ്ത ചിന്താധാരകളെക്കുറിച്ചുള്ള സംവാദങ്ങളെ വിശാലമായ മാനവികതയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കാണുമ്പോഴാണ് വയലാറിന്റെ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ബൗദ്ധിക സങ്കീർണത നമുക്ക് മനസ്സിലാകുന്നത്.

വിശ്വാസത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും വിശ്വസിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും ഒരുപോലെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ആത്മീയത മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ കാരുണ്യവാനും നീതിബോധമുള്ളവനുമാക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതിന് മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്. അതേസമയം, വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരിൽ അനീതിയെയും വിവേചനത്തെയും ന്യായീകരിക്കുമ്പോൾ അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള യുക്തിബോധവും ആവശ്യമാണ്. ദൈവവിശ്വാസവും നിരീശ്വരചിന്തയും തമ്മിലുള്ള സംവാദങ്ങൾ പോലും മനുഷ്യനെ മനസ്സിലാക്കാനും ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം അന്വേഷിക്കാനുമുള്ള വിശാലമായ ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അജ്ഞാതമായ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നോക്കുകയും ജീവിതത്തിന്റെ നിഗൂഢതകളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യന്റെ അന്വേഷണത്വര വയലാറിന്റെ കവിതകളുടെ ദാർശനികമായ വായനയിലും പ്രസക്തമാണ്.

വയലാറിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സാംസ്കാരിക സംഭാവനകളിലൊന്ന് ഗൗരവമുള്ള ചിന്തകളെ ജനകീയമായ ഗാനങ്ങളിലൂടെ സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചതാണ്. തത്ത്വചിന്ത പുസ്തകങ്ങളുടെ താളുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കേണ്ടതില്ലെന്നും സാമൂഹിക വിമർശനം വേദികളിലെ പ്രസംഗങ്ങളിൽ മാത്രം കേൾക്കേണ്ടതില്ലെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗാനലോകം തെളിയിച്ചു.

സിനിമാഗാനങ്ങൾ വിനോദത്തിന്റെ അതിരുകൾ കടന്ന് പ്രണയത്തിന്റെയും വിരഹത്തിന്റെയും സാമൂഹികബോധത്തിന്റെയും ജീവിതദർശനത്തിന്റെയും വാഹകരായി മാറി. കവിതയുടെ ആഴവും സംഗീതത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവും ജനകീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയും ഒരുമിച്ചുചേർന്നപ്പോൾ വയലാറിന്റെ വരികൾ മലയാളിയുടെ കൂട്ടായ ഓർമ്മയുടെ ഭാഗമായിത്തീർന്നു. ദേവരാജൻ മാസ്റ്ററുടെ സംഗീതവും യേശുദാസിന്റെ സ്വരമാധുരിയും ഉൾപ്പെടെ പ്രതിഭകളുടെ കൂട്ടായ്മയിലൂടെ ആ വരികൾ തലമുറകളുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് പടർന്നു.

വയലാറിനെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആശയത്തിന്റെ മാത്രം കവിയായോ ഒരു മതവിരുദ്ധ ചിന്തയുടെ മാത്രം വക്താവായോ ഒരു പ്രണയഗാനരചയിതാവായോ ചുരുക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശാലമായ സൃഷ്ടിലോകത്തോട് ചെയ്യുന്ന അനീതിയായിരിക്കും.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളിൽ സൗന്ദര്യമുണ്ട്, പ്രതിഷേധമുണ്ട്, പ്രണയമുണ്ട്, ദാർശനികമായ അസ്വസ്ഥതകളുണ്ട്, ജീവിതത്തിന്റെ നശ്വരതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളുണ്ട്. മനുഷ്യന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും പരാജയങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും ഭയങ്ങളും അവിടെ പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടുന്നു. ആ വൈവിധ്യമാണ് വയലാറിനെ കാലാതിവർത്തിയായ ഒരു കവിയാക്കുന്നത്.

മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ വൈരുധ്യങ്ങളെയും സമൂഹത്തിന്റെ വൈരുധ്യങ്ങളെയും ഒരേ സമയം തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകളെ വീണ്ടും വീണ്ടും വായിക്കാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്.

ഇന്ന് ജാതീയമായ വേർതിരിവുകൾ പുതിയ രൂപങ്ങളിൽ തിരിച്ചുവരുമ്പോഴും മതത്തിന്റെ പേരിലുള്ള വിദ്വേഷം സമൂഹത്തെ വിഭജിക്കുമ്പോഴും ശാസ്ത്രബോധത്തിനുപകരം അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോഴും തൊഴിലാളിയുടെ അവകാശങ്ങളും സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോഴും വയലാറിനെ വായിക്കുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്റെ പ്രസക്തി വർധിക്കുകയാണ്.

പഴയ ഗാനങ്ങൾ ഓർത്തെടുത്ത് വികാരഭരിതരാകുന്നതിൽ മാത്രം അദ്ദേഹത്തോടുള്ള ആദരം ഒതുങ്ങരുത്. ആ ഗാനങ്ങൾക്കു പിന്നിലെ മനുഷ്യസ്നേഹവും സാമൂഹികബോധവും യുക്തിചിന്തയും പുരോഗമനാഭിലാഷവും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ എത്രത്തോളം നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന് പരിശോധിക്കാനും നമുക്ക് കഴിയണം.

വയലാറിനെ ഓർക്കുക എന്നത് ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഒരു സ്മാരകത്തിനു മുന്നിൽ പുഷ്പാർച്ചന നടത്തുക മാത്രമല്ല; വർത്തമാനകാലത്തിന്റെ അനീതികളെയും വൈരുധ്യങ്ങളെയും ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ധൈര്യം വീണ്ടെടുക്കുക കൂടിയാണ്.

ഒരു കവിയുടെ മഹത്വം അദ്ദേഹം എഴുതിയ വരികളുടെ എണ്ണത്തിലല്ല, ആ വരികൾ എത്ര തലമുറകളുടെ ചിന്തകളെയും വികാരങ്ങളെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്നതിലാണ്. വയലാർ രാമവർമ്മയുടെ വരികൾ കാലത്തെ അതിജീവിക്കുന്നത് അവയിൽ മലയാളിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചുള്ള അനന്തമായ ചോദ്യങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും സ്വപ്നങ്ങളും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്.

കാലം മാറും, ആശയങ്ങൾ മാറും, തലമുറകൾ മാറും. പക്ഷേ മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യസന്ധമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഒരിക്കലും അവസാനിക്കില്ല. ആ ചോദ്യങ്ങൾക്കൊപ്പം സഞ്ചരിക്കാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നിടത്താണ് വയലാറിന്റെ യഥാർഥ അനശ്വരത.

പ്രണയിക്കുന്ന ഓരോ ഹൃദയത്തിലും, അനീതിക്കെതിരെ ഉയരുന്ന ഓരോ ശബ്ദത്തിലും, സമത്വം സ്വപ്നം കാണുന്ന ഓരോ മനസ്സിലും, മനുഷ്യനെ മതത്തിനും ജാതിക്കും വർഗത്തിനും അതീതമായി കാണാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഓരോ ചിന്തയിലും ആ കവിയുടെ ഓർമ്മയ്ക്ക് ജീവിക്കാനിടമുണ്ട്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ വയലാർ മരിച്ചുപോയ ഒരു കവിയല്ല. അദ്ദേഹം ജീവിച്ച കാലത്തെ മറികടന്ന് കാലത്തോടും മനുഷ്യനോടും പ്രപഞ്ചത്തോടും നിരന്തരം സംവദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സർഗപ്രതിഭയാണ്. കാലത്തെ അതിജീവിച്ച തന്റെ തന്നെ കവിതയുടെ സാക്ഷിയായി, മരണത്തെപ്പോലും ഒരു വെല്ലുവിളിയായി കണ്ട ആ കവി ഇന്നും നമ്മുടെ ഓർമ്മകളുടെ ചക്രവാളത്തിൽ സജീവമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

“ചക്രവാളത്തിൽ മതിൽ കെട്ടിന്മേൽ കയ്യും കുത്തി നിന്ന് ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൻ ഭ്രമണം നിയന്ത്രിക്കുന്ന” ആ വയലാർ ഇന്നും നമ്മോടൊപ്പമുണ്ട്.

അക്ഷരങ്ങൾ മരിക്കാത്തിടത്തോളം, മനുഷ്യസ്നേഹം മരിക്കാത്തിടത്തോളം, വിപ്ലവസ്വപ്നങ്ങൾ മരിക്കാത്തിടത്തോളം വയലാറിനും മരണമില്ല.

മഹാകവിക്ക് ഹൃദയം നിറഞ്ഞ പ്രണാമം.

നെല്ലൻ ജോയി, മുംബൈ

മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ഏറ്റവും പുതിയ വാർത്തകളും വിശേഷങ്ങളും
AMCHI MUMBAI – Every Saturday | 4:30 PM | Kairali News