നെല്ലൻ ജോയി, മുംബൈ

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കാവൽക്കാരാകേണ്ട സുപ്രീം കോടതി, ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോഴും, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയുടെ നിഷ്പക്ഷത സംശയനിഴലിലായപ്പോഴും, രാഷ്ട്രീയ അധികാരത്തിന്റെ അതിരുകൾ ലംഘിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന പരാതികൾ ഉയർന്നപ്പോഴും സമയബന്ധിതമായി ശക്തമായ ഇടപെടൽ നടത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് രാജ്യത്തിന് ഈ ഗതി വരുമായിരുന്നോ എന്ന് ജനങ്ങൾ ഇന്ന് വിലപിക്കുന്നു!!

മുൻ സുപ്രീം കോടതി ജഡ്ജി ജസ്റ്റിസ് കുര്യൻ ജോസഫിന്, കാവൽനായ കുരയ്ക്കുക മാത്രമല്ല, ആവശ്യം വന്നാൽ കടിക്കുകയും വേണം എന്ന് പരസ്യമായി പറയേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടാകുമായിരുന്നോ?

നീതിന്യായ സംവിധാനത്തിന്റെ ഇടപെടൽ വൈകുമ്പോൾ അതിന്റെ വില കൊടുക്കേണ്ടിവരുന്നത് അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവർക്കല്ല, ജനാധിപത്യത്തിൽ വിശ്വാസമർപ്പിച്ച സാധാരണക്കാർക്കാണ്.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ നിഷ്പക്ഷതയെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങളിൽ സംശയം വളർത്തിയ സംഭവങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ ഈ അവിശ്വാസത്തിന്റെ വേരുകൾ എത്ര ആഴത്തിലാണെന്ന് മനസ്സിലാകും.

ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് നിയമപരമായ സാധുത മാത്രം പോരാ; നിഷ്പക്ഷതയിലുള്ള പൊതുവിശ്വാസവും അനിവാര്യമാണ്.

മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ശിവസേനാ പിളർപ്പിൽ ഏകനാഥ് ഷിൻഡെ വിഭാഗത്തിന് അമ്പും വില്ലും ചിഹ്നം അനുവദിച്ച തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ തീരുമാനം, എൻ.സി.പി. പിളർപ്പിൽ അജിത് പവാർ വിഭാഗത്തിന് ക്ലോക്ക് ചിഹ്നം അനുവദിച്ച തീരുമാനം, ഇപ്പോൾ മമത ബാനർജിയുടെ തൃണമൂൽ കോൺഗ്രസിലെ പിളർപ്പിനെത്തുടർന്ന് പാർട്ടിയുടെ പേരും ചിഹ്നവും മരവിപ്പിച്ച് ഇരു വിഭാഗങ്ങൾക്കും പുതിയ പേരുകളും ചിഹ്നങ്ങളും അനുവദിച്ച നടപടി, ഇവയെല്ലാം രാഷ്ട്രീയമായി അതീവ നിർണായകമായ തീരുമാനങ്ങളാണ്.

ഓരോ തീരുമാനത്തിനും കമ്മീഷൻ നിയമപരമായ കാരണങ്ങൾ നിരത്തിയിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നാൽ നിയമപരമായ അധികാരം വിനിയോഗിച്ചു എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ഒരു ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനത്തിന്റെ നിഷ്പക്ഷതയെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ സംശയങ്ങളും അവസാനിക്കുന്നില്ല.

അധികാരത്തിലിരിക്കുന്ന വിഭാഗങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയ പിളർപ്പുകളിൽ കമ്മീഷന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ എപ്പോഴും ആവർത്തിച്ച് ഒരു പ്രത്യേക പക്ഷത്തിന് അനുകൂലമായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടാൽ, ആ സ്ഥാപനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങൾ ചോദ്യമുയർത്തുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.

ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് നിയമപരമായ സാധുത മാത്രം പോരാ; നിഷ്പക്ഷതയിലുള്ള പൊതുവിശ്വാസവും അനിവാര്യമാണ്.

ശിവസേനാ കേസിൽ 2023 ഫെബ്രുവരിയിൽ സുപ്രീം കോടതി കമ്മീഷന്റെ തീരുമാനത്തെ ചോദ്യംചെയ്യുന്ന ഹർജികൾ പരിഗണിച്ചു.

എൻ.സി.പി. കേസിൽ 2024 മാർച്ചിൽ ശരദ് പവാർ വിഭാഗത്തിന് പുതിയ പേരും ചിഹ്നവും അനുവദിക്കാൻ കോടതി നിർദേശിക്കുകയും ക്ലോക്ക് ചിഹ്നത്തിന്റെ ഉപയോഗം അന്തിമവിധിക്ക് വിധേയമാണെന്ന് പരസ്യപ്പെടുത്താൻ അജിത് പവാർ വിഭാഗത്തോട് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

ഇതൊന്നും കോടതി ഇടപെട്ടിട്ടില്ല എന്ന് പറയുന്നില്ല എന്നാൽ ഈ കേസുകൾ ഉയർത്തുന്ന അടിസ്ഥാനപ്രശ്നം അതിലും വലുതാണ്: ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ യഥാർഥ അവകാശികൾ ആരാണെന്ന് നിർണയിക്കുന്ന അധികാരം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന് നൽകുമ്പോൾ, ആ അധികാരം വിനിയോഗിക്കുന്നതിൽ സംഘടനാ ജനാധിപത്യത്തിനും പാർട്ടി ഭരണഘടനയ്ക്കും ജനവിധിക്കും എത്രത്തോളം പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നു?

വോട്ടർപട്ടികയുടെ കൃത്യതയും സുതാര്യതയും ഉറപ്പാക്കാൻ കോടതി ഇടപെടൽ ആവശ്യമായി വരുന്ന ഘട്ടങ്ങളിൽ കാലതാമസം പാടില്ല.

നിയമസഭയിലെ ഭൂരിപക്ഷം മാത്രം ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ സംഘടനാപരമായ അവകാശത്തെ നിർണയിക്കുന്ന മാനദണ്ഡമായി മാറുമ്പോൾ, ജനവിധിയുടെ സ്വഭാവവും പാർട്ടിയുടെ അടിസ്ഥാന അംഗത്വത്തിന്റെ അവകാശവും എവിടെ നിൽക്കും?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് സമയബന്ധിതവും സ്ഥിരതയുള്ളതുമായ നിയമപരമായ പരിഹാരം ഉറപ്പാക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം കോടതിക്കുണ്ട്.

വർഗീയതയുടെ പേരിൽ വോട്ടു തേടുന്നതും മതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ജനങ്ങളെ വിഭജിക്കുന്നതും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചട്ടങ്ങൾ വ്യക്തമായി വിലക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്.

എന്നിട്ടും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണങ്ങളിൽ ഭരണകക്ഷിയിലെ പ്രമുഖ നേതാക്കൾക്കെതിരെ മതപരമായ ധ്രുവീകരണവും വിദ്വേഷം വളർത്തുന്നതുമായ പ്രസംഗങ്ങൾ സംബന്ധിച്ച് ആവർത്തിച്ച് പരാതികൾ ഉയരുമ്പോൾ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ പ്രതികരണം എത്രത്തോളം ശക്തവും തുല്യവുമാണ് എന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാകുന്നു. രാജ്യത്ത് ഇന്ന് എല്ലാ തിരെഞ്ഞെടുപ്പുകളിലും ചില പാർട്ടികൾ പരസ്യമായി മതത്തിന്റെ പേരിൽ ആണ് വോട്ട് തേടുന്നത്!!

പ്രതിപക്ഷ നേതാക്കളുടെ പ്രസംഗങ്ങളിൽ ചട്ടലംഘനം കണ്ടെത്തുമ്പോൾ ഉടനടി നടപടികൾ ആവശ്യപ്പെടുകയും ഭരണകക്ഷി നേതാക്കളുടെ പ്രസംഗങ്ങളിൽ അതേ ഗൗരവമുള്ള ആരോപണങ്ങൾ ഉയരുമ്പോൾ നടപടി ദുർബലമാകുകയോ വൈകുകയോ ചെയ്യുന്നുവെന്ന പൊതുധാരണ വളരുകയും ചെയ്താൽ, നിയമത്തിന്റെ തുല്യപ്രയോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം തകരും.

ഒരു നിയമം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയാണെന്നത് ഭരണഘടനാപരമായ തത്വമാണ്; ഭരണകക്ഷിക്ക് ഒരു മാനദണ്ഡവും പ്രതിപക്ഷത്തിന് മറ്റൊന്നും എന്ന തോന്നൽ പോലും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെ ബാധിച്ചിട്ടുണ്ട്!!.

ഇന്നത്തെ സംശയങ്ങൾക്ക് ഉത്തരവാദി ജനങ്ങളല്ല, അവയ്ക്ക് വ്യക്തത നൽകാതെ ഒഴിഞ്ഞു മാറി നടന്ന അധികാര സ്ഥാപനങ്ങളാണ്!!

ഇവിടെയാണ് കോടതിയുടെ ഭരണഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്തം നിർണായകമാകുന്നത്.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണർമാരുടെ നിയമനത്തിൽ ചീഫ് ജസ്റ്റിസിനെ ഒഴിവാക്കിയ 2023-ലെ നിയമം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടും അതിന്റെ ഭരണഘടനാ സാധുത സംബന്ധിച്ച അന്തിമപരിഹാരം നീണ്ടുപോയി.

ഒരു സ്വതന്ത്ര തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അനിവാര്യ ഘടകമാണ്. അതിന്റെ നിയമനരീതി തന്നെ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങൾക്ക് വഴിവയ്ക്കുമ്പോൾ, ആ സംശയം പരിഹരിക്കുന്നതിൽ കോടതിക്ക് ഇത്രയും കാലതാമസം അനുവദിക്കാനാവുമോ? ഈ മാറ്റത്തിന് ശേഷം രാജ്യത്ത് നടന്ന തിരെഞ്ഞെടുപ്പ് നീതി പൂർവ്വം ആണെന്ന് കോടതി ഉറപ്പിച്ചു പറയുമോ? അഥവാ അല്ലെങ്കിൽ തിരുത്തൽ നടപടികൾ ഇനി സാധ്യമാണോ? നീതി വൈകി എന്ന് ജനങ്ങൾക്കു തോന്നിയാൽ അവരെ കുറ്റം പറയാൻ കഴിയുമോ?

ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് പ്രതിസന്ധി രൂക്ഷമായ ശേഷം മാത്രമല്ല; ആ സ്വാതന്ത്ര്യം ദുർബലപ്പെടുത്താൻ സാധ്യതയുള്ള ഘടനാപരമായ മാറ്റങ്ങൾ നിയമപരമായി ചോദ്യംചെയ്യപ്പെടുന്ന നിമിഷം മുതലാണ്.

ബിഹാറിലെ എസ്.ഐ.ആർ നടപടികൾ ഇതേ ആശങ്കയുടെ മറ്റൊരു ഉദാഹരണമാണ്. 2025 ജൂണിൽ ഏകദേശം 7.89 കോടി വോട്ടർമാരുണ്ടായിരുന്ന സംസ്ഥാനത്ത് ആഗസ്റ്റ് ഒന്നിലെ കരട് പട്ടികയിൽ ഏകദേശം 7.24 കോടി പേരാണ് ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നത്.

ഏകദേശം 65 ലക്ഷം പേരുടെ പേരുകൾ കരട് പട്ടികയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നീട് പരിശോധനകൾക്കും അവകാശവാദങ്ങൾക്കും എതിർപ്പുകൾക്കും ശേഷം അന്തിമ പട്ടികയിൽ ഏകദേശം 7.42 കോടി വോട്ടർമാരുണ്ടായി.

ഈ കണക്കുകൾ വോട്ടർപട്ടിക പരിഷ്കരണത്തിന്റെ പേരിൽ ഉയർന്നുവന്ന ആശങ്കകളുടെ വ്യാപ്തി വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഒരു പൗരന്റെ പേര് വോട്ടർപട്ടികയിൽനിന്ന് തെറ്റായി നീക്കംചെയ്യപ്പെടുന്നത് വെറുമൊരു ഭരണപരമായ പിഴവല്ല; ഭരണഘടനാപരമായ രാഷ്ട്രീയാവകാശത്തെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമാണ്.

അർഹനായ ഒരാൾക്ക് തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വോട്ടുചെയ്യാൻ കഴിയാതെ വന്നാൽ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞുള്ള പരിഹാരം അയാൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട ജനാധിപത്യപങ്കാളിത്തം തിരികെ നൽകുമോ?

അതുകൊണ്ടുതന്നെ വോട്ടർപട്ടികയുടെ കൃത്യതയും സുതാര്യതയും ഉറപ്പാക്കാൻ കോടതി ഇടപെടൽ ആവശ്യമായി വരുന്ന ഘട്ടങ്ങളിൽ കാലതാമസം പാടില്ല.

വോട്ടെടുപ്പിലെ ക്രമക്കേടുകളെക്കുറിച്ചുള്ള പരാതികൾ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രേഖകളുടെ സംരക്ഷണം, വോട്ടിങ് കണക്കുകളിലെ വ്യത്യാസങ്ങൾ, ഇലക്ട്രോണിക് വോട്ടിങ് യന്ത്രങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സംശയങ്ങൾ എന്നിവയും ഇതേ ചട്ടക്കൂടിലാണ് കാണേണ്ടത്.

ഓരോ ആരോപണവും ശരിയാണെന്ന് മുൻകൂട്ടി വിധിക്കുകയല്ല വേണ്ടത്; വിശ്വാസയോഗ്യമായ പരാതികൾ ഉയരുമ്പോൾ അവ പരിശോധിക്കപ്പെടുകയും രേഖകൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾ വ്യക്തമായ വിശദീകരണം നൽകുകയും വേണം.

ജനാധിപത്യത്തിൽ സംശയങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്നതല്ല സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ശക്തി; സംശയങ്ങൾക്ക് തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മറുപടി നൽകുന്നതാണ്.

കോടതി ഈ പ്രക്രിയയുടെ വിശ്വാസ്യത ഉറപ്പാക്കുന്നതിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിക്കണം.

ഒരു ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനം രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന ആശങ്ക ശക്തമാകുമ്പോൾ കോടതി വെറും നിരീക്ഷകനായി തുടരാനാവില്ല.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ, നിയമനരീതി, വർഗീയ പ്രസംഗങ്ങളോടുള്ള പ്രതികരണം, വോട്ടർപട്ടികയിലെ പരിഷ്കരണങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം വ്യത്യസ്ത വിഷയങ്ങളാണെങ്കിലും അവയുടെ കേന്ദ്രത്തിൽ ഒരേയൊരു തത്വമാണുള്ളത് നിയമം അധികാരത്തിന് കീഴിലല്ല, അധികാരമാണ് നിയമത്തിന് കീഴിൽ. ഈ തത്വം ലംഘിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന പരാതികൾ വരുമ്പോൾ കോടതി യഥാസമയം ഇടപെടണം.

നീതി വൈകുന്നത് ഒരു കേസ് തീർപ്പാക്കുന്നതിലെ കാലതാമസം മാത്രമല്ല; അതിനിടയിൽ ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയിൽ സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങൾ തിരുത്താനാവാത്ത പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാം.

ജസ്റ്റിസ് കുര്യൻ ജോസഫിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടതാണ്. ഭരണഘടനയുടെ കാവൽക്കാർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നതിൽ ഒതുങ്ങരുത്; മുന്നറിയിപ്പുകൾ ഫലിക്കാത്തിടത്ത് നിയമപരമായ അധികാരം ശക്തമായി വിനിയോഗിക്കണം എന്നതാണ് ആ വാക്കുകളുടെ സാരം.

കോടതിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യവും അധികാരവും സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടത് അതിന്റെ വിമർശനാതീതമായ പ്രതിച്ഛായയിലൂടെയല്ല, ഭരണഘടനാ അവകാശങ്ങൾ ലംഘിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഫലപ്രദമായി ഇടപെടുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെയാണ്.

നീതി നടപ്പാക്കാനുള്ള അധികാരം സമയത്ത് വിനിയോഗിക്കാത്തപക്ഷം, പിന്നീട് പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ശക്തമായ പ്രസ്താവനകൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട വിശ്വാസം പൂർണമായി തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാനാവില്ല.

ഇന്ന് കോടതി പറയുന്നത് പുറത്തു നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം തങ്ങൾ കാണുന്നുണ്ടെന്നാണ്. തീർച്ചയായും കോടതി കാണണം; എന്നാൽ കാണുന്നതോടൊപ്പം നടപടിയെടുക്കുകയും വേണം.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം ചോദ്യംചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, രാഷ്ട്രീയ പിളർപ്പുകളിലെ തീരുമാനങ്ങൾ ജനങ്ങളിൽ പക്ഷപാതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങൾ വളർത്തിയപ്പോൾ, വർഗീയ പ്രസംഗങ്ങൾക്കെതിരായ നടപടികളിൽ ഇരട്ടത്താപ്പുണ്ടെന്ന വിമർശനം ഉയർന്നപ്പോൾ, വോട്ടർപട്ടിക പരിഷ്കരണത്തിൽ അർഹരായവരുടെ അവകാശങ്ങൾ അപകടത്തിലാണെന്ന ആശങ്ക വന്നപ്പോൾ, ഓരോ ഘട്ടത്തിലും സമയബന്ധിതമായ ഇടപെടലാണ് വേണ്ടിയിരുന്നത്.

അന്ന് ആവശ്യമായ ശക്തിയോടെ ഇടപെട്ടിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ഇത്രത്തോളം തകരുന്ന സാഹചര്യം ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ലേ?

അന്ന് കൈയും കെട്ടി നിന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ കടിക്കാൻ ഇറങ്ങിയാൽ എന്ത് കാര്യം,

ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ താൽപ്പര്യങ്ങളുടെ സ്വാധീനത്തിലാണെന്ന ആശങ്ക വളരുമ്പോൾ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയുടെ നിഷ്പക്ഷത സംശയിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നില്ലെന്ന തോന്നൽ വ്യാപിക്കുമ്പോൾ, കോടതി കൃത്യസമയത്ത് ഇടപെടണം. നീതി വൈകാതെ ലഭിക്കണം; നിയമം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാകണം; അധികാരം കൈവശമുള്ളവർക്കും ഭരണഘടനയുടെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ബാധകമാണെന്ന് ഉറപ്പാക്കണം. അതാണ് ജനങ്ങൾ കോടതിയിൽനിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. അതാണ് ഭരണഘടന കോടതിയെ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്തം.

ഈ രാജ്യത്തെ സാധാരണക്കാരൻ തന്റെ വോട്ടവകാശം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുമെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ വരുമ്പോൾ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ നിഷ്പക്ഷതയെക്കുറിച്ച് സംശയങ്ങൾ ഉയരുമ്പോൾ, നിയമം അധികാരമുള്ളവർക്കു മാത്രം സംരക്ഷണകവചമാണെന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, അയാൾ അവസാനമായി ആശ്രയിക്കേണ്ടത് കോടതിയെയാണ്.

ആ അവസാനത്തെ ആശ്രയവും സമയത്ത് പ്രതികരിക്കാത്തപക്ഷം ജനങ്ങൾ എവിടേക്കാണ് പോകേണ്ടത്? നീതി നടപ്പാക്കേണ്ട സമയത്ത് ശക്തമായി ഇടപെടുക; അതാണ് കോടതിയുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി.

കുരയ്ക്കേണ്ട സമയത്ത് കുരയ്ക്കാതെ, ഇപ്പോൾ പല്ലിന്റെ മൂർച്ചയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിട്ട് എന്ത് പ്രയോജനം? വൈകിയ നീതി നീതി നിഷേധം തന്നെ എന്നല്ലേ ചൊല്ല്?

മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ഏറ്റവും പുതിയ വാർത്തകളും വിശേഷങ്ങളും
AMCHI MUMBAI | Every Saturday | 4:30 PM | Kairali News